Flashback Seventies

De discussie omtrent de parkeerfaciliteiten op en rond de Grote Markt doet mij denken aan de jaren 70. Mijn vader was toen middenstander en schepen van mobiliteit.  Hij was de verantwoordelijke schepen voor de uitbouw van het winkelwandelgebied.  Hij kreeg heel de Lange Steenstraat op zijn dak. Ik herinner mij de vele telefoons, ik was student, wij ontbeten samen en volgden als kritische jongeren allemaal mee.  Het was de periode van de autoloze zondagen, week na week, wegens de oliecrisis. Er bewoog van alles.

Enkele jaren later, toen alles gerealiseerd was legden de meest kritische handelaars hem hun zakencijfers voor. Hun omzet was niet verzwakt, hij was verdubbeld.

Ik weet, de tijden zijn veranderd. De concurrentie is veel scherper. De consument is kritischer. Maar visie wordt ook op vandaag nog altijd beloond.

Ik reageer nu even niet als schepen, maar als handelaar. Op zaterdagnamiddag  ben ik dat de facto nog altijd en in hart en nieren ook gedurende de week.

Hoewel het niet mijn bevoegdheid is, was ik samen met de bevoegde schepenen Marc Lemaitre en Rudolf Scherpereel, aanwezig bij de gesprekken met Unizo en het handelsdistrict.

Het oorspronkelijk voorstel dat eigenlijk al jaren circuleert was het schrappen van die parkeerplaatsen op de Grote Markt met het eventueel installeren van 6 kortparkeerplaatsen van 15 minuten. Na de gesprekken met de mensen uit de praktijk, Unizo, Handelsdistrict en ook na dialoog onder burgemeester en schepenen, waarbij sommigen wel veel voeling hebben met de praktijk, is dat gaandeweg geëvolueerd naar 30 kortparkeerplaatsen met GRATIS parkeren van 30 minuten. En wel langsheen de Doorniksestraat en de Grote Markt.

Anderzijds is er de vaststelling dat de parkeerplaatsen op de Grote Markt zelf, niet deze zijn die onze omzet en zeker niet deze die het kortparkeren dienen.  We stellen vast dat het vaak bestelwagens zijn of auto’s van mensen die evengoed een uur gratis in de Veemarkt, het Schouwburgplein of K in Kortrijk kunnen staan.  Het vraagt een zekere mentaliteitswijziging en de komende maanden van evaluatie zullen ons zeker dingen leren.  De 30 shop & go plaatsen die geen voetgangers of fietsers of terrassen hinderen, zijn een aanwinst.  Comfort (geen ticket nemen) en goedkoop (gratis).  De evaluatie kan aanleiding geven om die zone uit te breiden, zowel in andere stadsdelen als waar het nu van toepassing zal komen.

Het cliënteel dat in onze winkels komt shoppen – en ik stel de vraag al jaren aan onze klanten – staat vrijwel nooit geparkeerd op de Grote Markt, die nochtans de dichtste parking is.

Bovendien is de Grote Markt een woonerf, net als de omgeving van St Maartenskerk.  Beroepshalve laden en lossen blijft daar mogelijk. En zal zelfs veel makkelijker zijn dan voorheen.

Ik heb persoonlijk met heel wat mensen, gewone consumenten van diverse leeftijden gesproken over deze problematiek.  Het zijn zij, niet mijn eigen opvatting als handelaar, die mij mee overtuigd hebben om het standpunt van mijn collega’s in het college te volgen.

Bij wijze van bemiddeling zal ik er blijven voor ijveren om met de betrokken collega’s uit het schepencollege en met de collega’s handelaars binnen enkele maanden te evalueren en na te gaan op welke manier wij ons parkeerbeleid kunnen verbeteren.  Maar met een visie. 

Enkel via een positieve ingesteldheid t.o.v. onze klanten, stadsbezoekers,kunnen we een aantrekkelijke sfeer te behouden.  En sta er echt nog even bij stil, het zijn niet de 25 parkeerplaatsen van de Grote Markt, die Kortrijk als centrum doen leven. 

Gemeenteraadsleden op de schoolbanken.

Snelcursus voor gemeenteraadsleden in Zwevegem en op 20 andere locaties in Vlaanderen.

Zo'n opleiding, slechts 3 gevulde avonden, met broodjes dan nog, betaald door je eigen gemeente, dat neem je toch mee. Zo ook waren we met een stuk of 15 raadsleden van Kortrijk. Ik zag als deelnemers: Hannelore, Carol en Astrid, aangevuld met An, Catharina, Kelly, Liesbet en Rudolf, Cathy en David, Axel en Phylis, Hilde, Wouter en mijzelf. Roel, blijbkaar ingeschreven, zag ik niet op de sessie.

Ik citeer even Frans Lavaert in zijn blog "Kortrijkwachter" : 'De eerste avond gaat over de opdracht en de kerntaken van de gemeente. De tweede avond komen de rechten en plichten van een raadslid aan bod. En op de derde avond behandelt men de organisatie van de gemeente als een bedrijf, meer speciaal de nieuwe beleids- en beheerscyclus.
Over die laatste materie weten zelfs vroeger verkozen raadsleden helemaal niets. Vandaar waarschijnlijk dat ook raadslid Roel Deseyn (CD&V) en Cathy Matthieu (Groen) zich hebben ingeschreven voor de lessen.


Proficiat !
De introductiecursussen zijn een initiatief van het Agentschap voor Binnenlands Bestuur in samenwerking met de VVSG en de verenigingen van secretarissen van gemeente en OCMW en lokale ontvangers.
In februari kunnen ook OCMW-raadsleden gelijkaardige info-sessies volgen.'


In het fragment uit het WTV-nieuws van vrijdag 30 november krijgt u wat meer uitleg en bovendien 3 getuigenissen van raadsleden over hoe zij de cyclus ervaren. Als ervaren gemeenteraadslid vond ik het toch interessant en ik zal op de 2 volgende avonden dubbel goed luisteren naar de mensen uit de praktijk. Door al deze initiatieven komt het besturen van onze stad, steeds dichterbij.

Je voelde wel doorheen de zaal welke coalities in welke steden reeds op elkaar inspeelden. Maar ook door de vele aanwezigen, Knack spreekt van ca 200 aanwezigen, waren nuttige contacten over de grenzen van meerderheid en oppositie. Feit is dat wie wil leren toch een beetje eensgezind op zo'n opleiding zit, meerderheid of oppositie speelt dan minder een rol.

De boeiendste lessen moeten nog komen. De nieuwe BBC mag mij best nog eens uitgelegd worden ;)

Zinvol besteed geld van de overheid. Misschien ook nog eens zo'n sessies over de werking van de gemeenteraad voor de burger. Of moeten we dat zelf eens op poten zetten in Kortrijk?

Koen. Met plezier.

3 feestjes op een avond

Van Gala tot fuif.

Ik ben het eigenlijk niet zo gewoon. De sfeer rond galadiners en galabals. Maar het heeft wel een soort romantiek uit vervlogen tijden. Zeker als je de regels omtrent "Gala" zou toepassen zoals je ze terugvindt op Wikipedia. Op vandaag zijn die minder strikt, hoewel er op mijn eerste activiteit van gisterenavond nog behoorlijk wat terug te vinden was.

 

Het goede doel verpakt in een tuxedo.

Dikwijls gaat de opbrengst van een "galadiner" naar een goed doel. Vaak is het galadiner dan een vehikel waarmee men mensen naar een locatie trekt, waardoor de sponsors - die eigenlijk het goede doel mogelijk maken - over de brug komen. En de meeste galabals vormen op de duur een traditie. Ik heb me altijd afgevraagd hoe deze formule wist te overleven in een tijd van minder formele omgangsvormen en meer alternatieve feestformules. Maar uitgeblust is ze alleszins nog niet. Tradities als het Kerstbal van Moeder Wevelgemse of de Zwinneblomme aan zee lokken duizenden feestvierders en zijn op vandaag hele organisaties met security guards en cateringtoestanden die je op sommige vakbeurzen nog niet eens aantreft.

Ik heb daarbij wel een dubbel gevoel. Enerzijds vind ik het leuk dat tradities overleven en dat stijl niet altijd en helemaal vervaagt tot de extreme soberheid. Anderzijds heb ik moeite met het feit dat je het elitegevoel gaat voeden. Het is echter niet omdat je in een "tuxedo-pak" wat wij al eens "smoking" noemen, naar een feest gaat, dat dit elitair moet zijn. Ten eerste draag je die zwarte pakken zo zelden dat ze niet verslijten waardoor ze heel lang meegaan en dus duurzame kledij zijn, los van hypes. Niemand ziet eigenlijk hoe oud je pak is, tenzij het echt te veel gaat glimmen aan de ellebogen. Anderzijds, en dat is net het sociale aan dat pak, zijn alle mannen min of meer gelijk in dat "uniform". Of ze het geleend hebben van hun vriend, of pas in een luxezaak hebben gekocht, of ze in een éénkamerflat of in een kasteel wonen, ze zien er eigenlijk allemaal gelijk uit.

Naar het eerste feest, het galadiner van een jonge serviceclub, al onmiddellijk na de sluiting van onze winkel, kreeg ik Lieve nog mee. Het was immers met een glaasje Champagne, daar is ze sowieso altijd voor te vinden. Bovendien was er ook een etentje bij voorzien. Dus niet koken, geen afwas en vooral aangenaam gezelschap van vrienden. En gelet op het vervolg van mijn avond, was Lieve zeker van een tijdige "aflevering" aan huis. Zoals de etiquette voorschrijft moet je als man ook daarvoor zorgen na een galadiner ;)

Van het galadiner naar het galabal.

Voor het galadiner zou overgaan in een galabal namen wij dus afscheid. Het lekkere eten en vooral de aangename babbel hadden we gehad. Even langs de loft. Met enige twijfel of ik voor het galabal "40 jaar Chips" mijn tuxedo zou aanhouden.

 

Maar op elke foto rond het Galabal van Den Chips zie ik Hans steeds met een smoking. Dus zou ik mijn fellow-gemeenteraadslid maar volgen. De sfeer was al een heel stuk informeler dan op het vorige feestje en de gesprekken aan den toog gingen over de bestuurswissel in Kortrijk, over verkavelingen en het crematorium, over commerce en over wat de mensen zoal bezighoudt. Niet eens zo héél anders dan de gesprekken aan de toonbank in de winkel. Vandaar dat ik af en toe de begrippen toog en toonbank door elkaar haal als ik verstrooid ben. Tot hilariteit van Sofie en Bruno die graag hun vader op een verspreking betrappen.

Van gala naar fuif.

De fuif 10-11 van Jan en zijn vrienden was de eindbestemming van mijn zaterdagavond. Nog steeds weinig gedronken en behoorlijk fris, zeker na de klerenwissel, want met die tuxedo zou ik toch niet alle aandacht naar me toe trekken in Bissegem. De klok van mijn GPS gaf aan dat ik om 00:04 de Dappaerthoeve zou bereiken. Het feestje was daar al aardig op gang en het blauwe gezelschap was er al. Heel wat gezellige mensen met wie we de afgelopen maanden campagne voerden voor de gemeenteraadsverkiezingen waren er al. Onze nieuwe burgemeester kwam nog na mij het gezelschap aanvullen. Trouw aan zijn woord, zoals hij ook nog bij Hans in Den Chips was geweest na mijn vertrek. Hier was het informele troef. Pintjes aan één euro en Cava aan twee euro. Dat kan je tegenwoordig nergens meer vinden.

 

Helaas kreeg ik op de laatste fuif geen bandje meer. Maar virtueel hangt ook dat bandje nog aan mijn pols. Net als de gesprekken met Tiene, Lien, Johan, Nancy, Patrick, Hilde, Jan, Greta, Stephanie, Marc, Tony, Christine, Anouk, Vincent, Christian...

Dankzij de goeie raad van Bruno, om vooral veel water te drinken, ben ik vandaag behoorlijk fris om van het mooie weer te genieten. Morgen start een héél drukke week. En al de mensen die ik ga ontmoeten op besprekingen en vergaderingen hebben recht op een wakker antwoord. Even gauw zien wanneer ik met jou een afspraak heb deze week ;-)

En nu begint het.

In de achtertuin

Neen, dit is geen grap. Ik sta op onderstaande foto bijna letterlijk in mijn achtertuin. Ik geef toe, ik moet wel één brug over de oude Leiearm trotseren, maar van waar we hieronder staan hebben we bijna zicht op ons stadstuintje. Voor de Kortrijkzanen is dit gras hier echter een publieke zomertuin, op Buda Beach. Eén van de mooie realisaties van de afgelopen jaren. Als het goed is zeggen we het ook.

Op deze locatie kondigde Vincent, de toekomstige burgemeester van alle Kortrijkzanen, aan hoe zijn equipe voor de komende 6 jaar er zal uitzien. De meesten onder u zullen dit nieuws wellicht gelezen hebben in de kranten van het lange weekend. Of zelfs gezien op WTV of VTM? En wie het niet gelezen of gezien heeft kan hier het persbericht nog eens opzoeken.

Gevoel

Maar wat doet zoiets met een mens? Natuurlijk is enige vorm van belangstelling dikwijls aangenaam, ook al zijn de op te nemen verantwoordelijkheden groot en is de aankomende bestuursperiode niet de gemakkelijkste van de laatste decennia. Ja, niet op 2 januari, maar nu reeds begint het. De voorbereiding. Enerzijds kriebelt het om er aan te beginnen. Anderzijds is er de grote honger naar informatie om dat zo goed mogelijk te doen. Los van mijn huidige job als zelfstandige zal ik de komende weken dubbel hard moeten werken om bijkomende dossierkennis op te doen. Zoals ik al bij de aanvang van mijn verkiezingscampagne schreef: voor Kortrijk? met plezier!

Teamspirit
Hetgeen ik vooral wilde vertellen in deze korte* blogpost, is dat er een heerlijk gevoel heerst onder het team dat voor Kortrijk wil werken in de komende jaren. Hiermee doe ik geen uitspraken over het verleden, maar ik vertaal wat ik voel op vandaag. De 3 evenwaardige partners willen mét elkaar werken, niet naast elkaar. Niet tegen iets of iemand, maar voor de Kortrijkzanen. En daarvoor dank ik openlijk de partners van de andere partijen, zowel de toekomstige collega's uit het schepencollege als deze uit de gemeenteraad. Natuurlijk zal ik de goeie verstandhouding op menselijk vlak met de leden van de oppositie in ere houden. We zullen gewoon elk ons werk doen. In een volwassen dialoog.

Alle 22
Vincent hield er aan om alle raadsleden van de meerderheid te betrekken bij de voorstelling van zijn team. Over iedereen had hij een goed woordje. Dat was sympathiek. Maar het was ook extra aanmoedigend dat zij die zich konden vrijmaken, nogal onverwacht op een woensdagmorgen, er bij waren. Ik tel er 21 van de 22. Eline was verontschuldigd wegens een professionele meeting in Aalst op datzelfde ogenblik.

U krijgt het woord
Er volgt nog een consultatie bij de mensen van de stad en de deelgemeenten. Pas daarna krijgt het bestuursakkoord meer concrete invulling. De 10 beleidslijnen zult u dus kunnen mee vertalen in concrete punten. Alvast bedankt voor uw medewerking.

________________________________________________________________________________
* Lieve, Sofie en Bruno, de rest van ons gezin dus, allemaal bloggers, vinden mijn berichten
altijd véél te lang. Mijn kijk op kort zal ik dus nog moeten bijsturen ;)

Interieur 2012 & Co

De biënnale van Kortrijk.

De design biënnale Interieur is voor het internationale publiek, de vaklui, beter bekend als de "biënnale van Kortrijk", zoals ze ook spreken over Milaan als het gesprek over design gaat. We zijn ons daar misschien niet voldoende van bewust. Intussen is de tweejaarlijkse hoogmis van de interieurvormgeving toe aan haar 23e editie. Kortrijk Xpo, toen nog "de Hallen", vierde zijn eerste verjaardag, ik mijn dertiende, toen alles begon. In de tijd dat prinsessen nog tot de verbeelding spraken werd onze huidige koningin meter van Interieur. Boegbeelden van toen waren o.m. interieurarchitect Fred Sandra en grafisch vormgever Boudewijn Delaere. Boudewijn is rond de 70 maar nog steeds een frisse geest en bezieler van de oorsponkelijke grafische communicatiestijl die tot op heden vrijwel intact is gebleven. Ik had het genoegen om enkele jaren goed samen te werken met Boudewijn Delaere en Fred Sandra was vriend aan huis bij mijn ouders, wat Interieur zelfs een beetje nostalgisch maakt.

Als echte Kortrijkzaan kan je er dus wel niet om heen. Om de 2 jaar wil je de evolutie van deze tentoonstelling volgen en er op zijn minst enkele indrukken van meenemen naar huis. Ook nieuwe toepassingen van technisch vernuft in combinatie met esthetiek. Als er dan nog een streepje blauw in zit, blijft het bij mij dubbel hangen. Vrijdag was het dus zo ver. Mijn eerste vrije dag na de drukke verkiezingsmaanden koos ik resoluut voor Interieur 2012.

 

Mooie bars.

Wat meteen opvalt is dat de infrastructuur om een hapje te eten of iets te drinken bijzonder mooi is opgevat. Geen stereotiepe "beursstandjes" maar trendy bars en salonnetjes. De inbreng van Lowie Vermeersch is overal herkenbaar. Pretentieloos mooi. Ook de wandelgangen zijn eigenzinnig maar maken net van deze biënnale iets anders dan de vorige edities. Te smaken.

Eén van de mooiste zitgelegenheden is deze kartonnen galerij. Zeer sfeervol, ecologisch, eenvoudig. Een eettent met een ziel. Ook de verlichting is heerlijk geïntegreerd. Dit moet je gezien hebben.

Maantjes.

De wandarmaturen voor verlichting van Wever & Ducré, specifiek dan deze "maantjes" vielen heel erg in de smaak. De vele toepassingen van led-verlichting overstijgen de vroegere kritiek alsof leds alleen maar koel licht verspreiden.

 

Torenhoog schuifraam.

Omdat Allaert Aluminium een bedrijf van bij ons is, genoot ik dubbel van deze hoge schuifdeur, gemonteerd in een 40ft-container. Functioneel en architecturaal "hoogstandje". Ik had geen rolmetertje bij de hand, maar het moet om en bij de 6 m hoog zijn. Vertical Art.

 

Extra.
Heel wat activiteiten speelden zich ook af in de marge van Interieur, zowel in de binnenstand als er rond. Buda huisvestte er heel wat en de 60 zwarte Audi's met herkenningsstroken op de zijwanden in de kleuren van Interieur maakten dat duidelijk, ook aan mensen die toevallig in Kortrijk waren. Maar er waren ook onverwachte projecten op nog minder evidente locaties.

Zaterdagavond gingen we daar even van snoepen.

Onze loft-bovenburen Thomas en Stephanie verhuizen binnenkort naar een oude directeurswoning van de Vetex-fabriek in de Veldstraat.  De renovatie is nog volop bezig maar zij boden daar toch al onderdak voor een tentoonstelling van Benoit, een keramiekkunstenaar die vaak voor openbare plaatsen hoogstoriginele toepassingen uitwerkt. Thomas is zelf binnenhuisarchitect en vriend van de kunstenaar, dus vonden zij elkaar. De foto's hieronder illustreren dit.

De wit-zwarte vloer van de polyvalente ruimte waar zowel spelende kinderen, feestende familie of een auto zullen thuishoren is het werk van de artiest. Het ruwe kader van de halfgerenoveerde woning accentueert het creatieve van de vloer.

 

Het culinaire licht.

Om het weekendgevoel ook bij Lieve levend te houden, na onze zaterdagse drukte, zijn we na het bezoek aan Thomas en Stéphanie in de Veldstraat, gaan eten bij Dirkjan Decock en Hilde van "Taste and Colours" aan de Groeningelaan.  Ze hebben hun kookatelier uitgebreid met een weekendrestaurant en ook daar werd de link met design gelegd. Lichtarmaturen, juwelen van Coup de Foudre en kledij van Marie-Léonie Stock.

 

Ook de keuken van Dirkjan zelf, kraaknet ook tijdens het bereiden van de gerechten, is een stuk design. En vanuit het terras een leuk zicht op een bijzondere binnentuin. Sfeer. Het eten was bijzonder fijn, iets wat de betere hobbykok thuis nog niet direct zal nadoen.

 Ik was gefascineerd door de lichtarmaturen en in het bijzonder door deze Tagliatelle-lamp, zoals ik ze doopte.

Den Boulevard.
Omdat we via twitter en facebook al enig commentaar hadden gegeven op onze impressies, kreeg ik repliek van Tine van Den Boulevard, even verderop in de Groeningelaan. Ik denk wel dat je dit één van de allerstemmigste praatkroegen van Kortrijk mag noemen. Ook in de winter. We zijn daar nog even blijven haperen voor een gezellig gesprek met Luc en Fabienne. Over Kortrijk en over politiek.
 

Aangezien ik deze morgen met 4 vrienden had afgesproken om te gaan lopen, bleef het echter bij één serieuze tripel.  Een heerlijke avond te voet door eigen stad. En zelfs Lieve was enthousiast over een cafébezoek. Zoiets schrijft geschiedenis.

Terugblik.

Fotoblog.
Voor een keer kijk ik achteruit, niet vooruit. Voor een keer schrijf ik weinig, maar toon ik veel.
Foto's. Ze zijn de spiegel van de ziel in onze campagne van de afgelopen weken. Toen wisten we niet wat we nu weten, we werkten als een team, voor Kortrijk. Met plezier!

Een verkiezingscampagne is veel meer dan een politieke demarche. Het is ook een vriendschappelijke ervaring. In niet-chronologische volgorde maak ik met jou een wandeling doorheen mijn tweede verkiezingscampagne. Met dank aan iedereen van wie ik de - soms nieuwe - vriendschap mocht ervaren. Bij elk beeld zorg ik wel voor een minimalistisch commentaar, over het gevoel dat deze foto oproept. Zo ken je mij ook weer eens langs mijn gevoeligste kant ;-)

Een spontane "move" waarbij ik 3 jonge kandidaten, Arne, Tiene en Wouter, mee heb betrokken in mijn persoonlijke campagne, zowel in mijn folder als in een brievencampagne. Met leuk resultaat, want de 2 mannen zijn rechtstreeks en Tiene bijna verkozen. Tiene is 2e opvolger wat maakt dat zij mogelijk nog deze legislatuur als gemeenteraadslid in beeld komt, zoniet via een ander mandaat.

Om ons Leieplan kracht bij te zetten gingen we varen in een grote kano. Tussen wat regenachtige dagen schonk de natuur ons een heerlijke zon. Nadien gingen we picknicken. Of het veel bijdroeg tot ons resultaat, weet ik niet, maar het was één van de team-ervaringen waar we zo hartelijk om konden lachen. Vooral het tewaterlaten en het aan wal brengen van de boot was geen sinecure.

Op de vele kandidatenmeetings zorgden we voor afwisseling tussen ernst en humor, tussen ervaren en prille campagneleiders. We bezochten veel vergaderlocaties en dit heeft vooral onze creativiteit aangescherpt.

De fameuze BBQ in het Kasteelperk van Heule haalde de pers. Ik had net het ziekenhuis verlaten na een liesbreukoperatie maar met Liselot aan mijn zij, kon ik de pijn even vergeten ;)

De bijkeenkomsten verliepen soms op ongewone plaatsen, zoals hier in de fotostudio van Boa. Het waren momenten waarbij mensen mekaar beter leerden kennen. Je zag de groepjes ook groeien rond geografische locaties, met als grootste voorbeeld, de bende van Heule.

Ook in Heule, deze zomer, de verwerking van onze referenda per deelgemeente. We werden er royaal ontvangen door de familie van Walter Deleu, zelf geen kandidaat meer, maar een onmisbare schakel in onze digitale processen ;)

De man die ze overal ging plaatsen en hangen, mocht dan wel ook een extra plaatsje krijgen. Tony. Niet alleen tsjoolder van dienst, ook onze interne fotograaf.

De campagne begon al vroeg. Hier nog een vrolijke bende op Kortrijk Koerse, aan het wachten op Mario van Desselgem, alias Laurent Lauwers, onze vis in de Leie.

 

Opnieuw in de vergaderzaal van de confederatie bouw. Walter, de grijze man, onze computerexpert.

Campagne voeren in de buurt van het Magdalenapark. De buurt in beroering n.a.v. de plannen van Howest. Moeilijk gaat ook. Gesprekken met de mensen aan de deur, soms binnen in huis, geven ons een goed beeld van de situatie.

In de tuin van Walter, op de duur met 4 computers tegelijk aan het werk. Met goed humeur en een streepje zon doe je de dingen beter.

 

Eén van de vele ernstige momenten, voor de leuke momenten die volgden. De reunies boven in de Balthazar. Waar blijkbaar meerdere partijen zich goed voelen, maar zeker ook de bende van Open Vld.

Dit is de Koen-mobiel 2. En dan waren er de vele sympathisanten met een autosticker op de achterruit. Soms kwam ik letterlijk mezelf tegen.

Een hele poos voor de verkiezingen, maar reeds met de bende van Heule op de feesten rond Tineke van de Watermolen.

 

Net voor de verkiezingen. Boven in de Hoochie Coochie, 7 dagen te gaan. Enthousiast rond onze lijsttrekker. Ook vriendin Anouk is er bij en Moniek, even enthousiast als altijd. We kregen toen de laatste instructies. We deden wat gevraagd werd. Het resultaat ken je intussen.

 

De avond voor de verkiezingen in Balthazar, tijdens onze "kroegentocht". Ik kwam terug van een trouwfeest, samen met de bende trokken we nog eens samen de bus in en toerden 4 x rond het stationsplein, om Sadik, werkzaam in zijn nachtwinkel, plezier te doen. Met hoeveel we uiteindelijk nog in mijn autootje geraakt zijn durf ik hier niet schrijven. Met een schoentrekker kregen we Tiene er nog net bij.

Nog een beeldje, een beetje gemaakt, voor de camera's van WTV, even vergat ik galant te zijn t.o.v. Tiene, ze heeft het mij intussen vergeven.

Werken in de vergaderzaal van confederatie Bouw. Tony was blij dat hij mij kon betrappen tussen 6 vrouwen.

The making of. Tijdens een fotosessie met Bruno als fotograaf wou ik een serieuze ontmoeting ensceneren, maar Lieve stak een stokje in de wielen, met deze leuke foto als souvenir.

Daags voor de verkiezingen, ook Wouter, Tiene en Wout proberen Steps te overstijgen. Intussen toerde Sofie af en toe met de Vespa, veel te herkenbaar rond. Daags na de verkiezingen waren alle stickers er af ;)

Zonder de support van Lieve, Bruno en Sofie was ik de campagne nooit gestart, zij blijven meer dan 6 jaar geleden nog, geloven in mijn inzet voor Kortrijk. Met plezier!

Hartelijk dank!

1244 x dank!
U schonk mij en mijn collega's, samen met de verkozen raadsleden van onze nieuwe coalitiepartners, de mogelijkheid om Kortrijk morgen nog beter te maken. Hartelijk dank daarvoor. Deze nacht werd een akkoord bereikt omtrent 10 engagementen. In een verslankt college van burgemeester en schepenen (7 i.p.v. 8) zullen wij op zoek gaan naar de absolute prioriteiten, los van de verkiezingstijd, door opnieuw in dialoog te gaan. De straat op. Pas daarna schrijven wij het nieuwe bestuursakkoord.

Hier past ook een bijzonder woord van dank naar zij die tijdens de campagne een soort zwevende Koen naast zich hebben gezien, de leden van mijn gezin. Lieve, die al haar vrije tijd in de winkel heeft gestopt, thuis een uitstekende gastvrouw bleef en tegelijk altijd opnieuw aanmoedigde om er voor te gaan. Bruno, mijn coach, mijn sparring partner, mijn fotograaf, mijn newswatcher. Sofie, de extensie van mijn sociaal netwerk, de eeuwige glimlach als ik eens nood heb aan zon in huis. Alledrie waren ze onmisbaar.

10 engagementen voor de mensen van Kortrijk.
Dit is het project van de nieuwe stadscoalitie van Open Vld, N-VA en sp.a:

Een stad die luistert en dialogeert
De stadscoalitie wil Kortrijk teruggeven aan de Kortrijkzanen. Daarom gaat ze rechtstreeks in dialoog met alle 75.000 inwoners. We werken het bestuursakkoord uit op basis van gesprekken met de inwoners, wijk per wijk. Op die manier leggen we samen met de inwoners de prioriteiten vast van de stad en haar zeven deelgemeenten. Inspraak leidt tot uitspraak. We besturen Kortrijk samen met de Kortrijkzanen. De buurt bestuurt.

Een stad die verjongt en vergroent
De stadscoalitie wil dat iedereen thuis is in Kortrijk. We maken de stad aantrekkelijker met meer groen en we gaan voor een verjongingskuur. Jonge gezinnen vormen mee de toekomst van Kortrijk. We zorgen ook voor nieuwe parken en groene verbindingen om buurten te versterken. We hebben de ambitie om van Kortrijk een klimaatstad te maken.

Een stad die onderneemt en deelt
Kortrijk is het hart van werkend West-Vlaanderen. Na de K in Kortrijk is het nu tijd voor de O in Kortrijk, de O van ondernemende mensen. Kortrijk moet de kern zijn van de creatieve maakeconomie van Vlaanderen. Dit zit in het DNA van de vele bedrijven die nu al actief in onze regio. De stadscoalitie vereenvoudigt vergunningen en creëert ruimte voor iedereen die de handen uit de mouwen wil steken. Zo zorgen we voor welvaart, welvaart waarmee we mensen die het moeilijk hebben sterker maken. Een welvarende stad als Kortrijk hanteert een nultolerantie tegen armoede. Armoedebestrijding wordt een volwaardig beleidsdomein.

Een stad die veilig en proper is
Veiligheid is vanaf dag één een absolute topprioriteit voor de stadscoalitie. We gaan voor een duurzame totaalaanpak met aandacht voor sterke wijken en een lik-op-stuk beleid voor hardleerse overtreders. Veiligheid en vuiligheid zijn elkaars tegenpolen. Daarom extra zorg voor netheid en beter onderhoud van de publieke ruimten.

Een stad die betaalbaar is
Kortrijk moet betaalbaar blijven voor al haar inwoners. Daarom kiest de stadscoalitie voor betaalbaar wonen met een ambitieus stelsel van woonpremies. We geven wijken een nieuw gezicht. Betaalbare dienstverlening is een prioriteit. Iedereen moet kunnen deelnemen aan sport, cultuur en het stadsleven.

Een stad die houdt van de kinderen en alle opa’s en oma’s
Kortrijk kan maar groeien als we ruimte geven aan onze kinderen. Daarom maakt de stadscoalitie Kortrijk kindvriendelijker met meer speelpleintjes en een betere kinderopvang. Ook de groeiende groep van opa’s en oma’s krijgt veel ruimte: mensen langer zelfstandig laten wonen, meer ontspanning op maat en kansen om in groep en vereniging mee te werken aan een sterke stad.


Een stad die beweegt, durft en verandert
Kortrijk moet een verkeersveilige plek zijn met meer ruimte voor fietsers en voetgangers. We geven pleinen terug aan de mensen en we investeren in ondergrondse parkings. De stad en de deelgemeenten moeten voor jong en oud beter bereikbaar zijn. Dat betekent een openbaar vervoer afgestemd op de noden van inwoners en bezoekers. De stadsontwikkeling gaat verder. We maken keuzes die ambitieus, maar haalbaar en betaalbaar zijn. Zo geven we de Leie terug aan de mensen met verlaagde Leieboorden en waterplezier.


Een stad die verenigt en verbindt
We verenigen onze inwoners en lokale ondernemers om sterker te staan op alle mogelijke markten. We maken van diversiteit een kracht. Elke Kortrijkzaan is uniek, heeft talent en hoort erbij. Rechten en plichten zijn er voor iedereen. Elke wijk, elke buurt, elke deelgemeente van onze stad is even belangrijk.

Een stad met veel ambiance en goesting
Kortrijk bulkt van talent. Dat moeten we vermenigvuldigen. De stadscoalitie wil van Kortrijk een swingende muziek- en evenementenstad maken met ruimte om te feesten en te beleven, altijd met respect voor de inwoners.

Een stadsteam dat transparant en sober is
De stadscoalitie springt zuinig om met de middelen en is sober voor zichzelf. Dat betekent een kleiner bestuur dat goedkoper is en geen euro belastingverhoging. We brengen de stadsdiensten dichter bij de mensen. Met de komst van sociale media en nieuwe technologie is veel mogelijk om mensen samen te brengen. De stadsdiensten zijn er voor de mensen en niet omgekeerd.